Najważniejsze zabytki i zespoły architektoniczne stanowiska archeologicznego Gournia są następujące: Niezamknięte murami miasto rozciągało się na zboczach niskiego wzgórza. Dwie obwodowe brukowane drogi, przecinane przez prostopadłe ulice, często w formie schodów i połączone z systemem kanalizacyjnym, wyznaczały bloki zabudowy, z których siedem zostało już przebadanych. Dwukondygnacyjne domy (największe o wymiarach ok. 5 × 5 m) miały wspólne ściany zewnętrzne. Obecnie zachowały się pomieszczenia magazynowe i warsztatowe na parterze oraz piwnice, do których dostęp prowadził drewnianymi schodami z góry. Górne piętro, gdzie znajdowały się główne pomieszczenia mieszkalne, było dostępne bezpośrednio z ulicy poprzez schody. Dolne ściany były kamienne, natomiast górne piętro budowano z cegły mułowej. Gournia daje obraz życia codziennego Minojczyków, którzy zajmowali się rolnictwem, hodowlą zwierząt, rybołówstwem, garncarstwem i tkactwem, co potwierdzają znalezione narzędzia (dłuta, haczyki, młotki itd.). Odkryto również bardziej wyszukane naczynia, takie jak rytony i naczynia rytualne. Pałac — siedziba lokalnego władcy — znajduje się na szczycie wzgórza, na zachód od prostokątnego dziedzińca, z którego prowadziły wejścia do prywatnych domów. Stanowił on prawdopodobnie centrum, a być może także targowisko osady. Przy południowej stronie pałacu znajduje się rząd stopniowanych siedzisk w kształcie litery Γ, skierowanych w stronę dziedzińca. Służyły one prawdopodobnie widzom obserwującym rytuały religijne, tworząc prymitywną „przestrzeń teatralną”. Za schodami znajduje się niewielkie pomieszczenie, którego podłogę stanowi kamienna płyta z otworami, interpretowana jako platforma ofiarna, prawdopodobnie do składania ofiar z byków. Obok znajduje się „kernos” — niewielki kamień z zagłębieniami na ofiary. Zachodnia część pałacu, wychodząca na mały brukowany dziedziniec, miała monumentalny charakter dzięki dekoracyjnym wnękom i występom, centralnym drzwiom oraz oknom, które nie zachowały się do dziś. Wnętrze pałacu jest słabo zachowane, ale obejmowało różne pomieszczenia reprezentacyjne oraz magazyny, nad którymi znajdowały się prawdopodobnie większe sale. Główna sala była oddzielona od dziedzińca kolumnadą z okrągłych drewnianych kolumn naprzemiennie z kwadratowymi kamiennymi filarami. Na północ od pałacu, niezależnie od niego, znajduje się niewielkie sanktuarium publiczne poświęcone minojskiej bogini węży. Jest ono dostępne przez ślepą uliczkę i ma formę kwadratowego pomieszczenia (3 × 4 m) z ławą po stronie południowej do składania przedmiotów kultowych, w tym terakotowych figurek bogini z uniesionymi rękami, trójnożnego ołtarza oraz „wężowych rur”.