Północno-zachodni kraniec Krety zajmuje półwysep Gramvousa, w pobliżu którego znajdują się małe wyspy „Himeri” i „Agria” Gramvousa. Między wyspami powstał stosunkowo bezpieczny port, pierwszy, który napotyka się przy przybyciu od zachodu. W tym strategicznym miejscu Wenecjanie postanowili zbudować twierdzę w ramach swoich działań mających na celu wzmocnienie obrony Krety. Pierwszym, który zaproponował Wenezanom fortyfikację wysepki, był Sofianos Evdemonogiannis, grecki żołnierz służący Wenecjanom. Budowa twierdzy na szczycie stromej skały na zachodzie wysepki rozpoczęła się w 1579 roku według planów inżyniera Latino Orsini. Twierdza podążała za ukształtowaniem terenu, wzmacniając najsłabsze części bastionami i pozostawiając najbardziej strome miejsca nieobwarowane. Twierdza miała kształt trójkąta i posiadała wszystkie niezbędne obiekty, takie jak koszary, magazyny, kaplice, studnie i zbiorniki wodne. Po zdobyciu Krety przez Turków w 1669 roku twierdza pozostała w rękach Wenecjan, podobnie jak ufortyfikowane wyspy Souda i Spinalonga. Dowódca twierdzy, Luca Della Rocca, przekazał ją Turków w 1692 roku, po tym jak została opuszczona przez Wenecjan i straciła znaczenie strategiczne. Użytkowanie twierdzy w kolejnych latach było niewielkie. Podczas rewolucji w 1821 roku była tymczasowo zajęta przez powstańców i służyła jako baza do rajdów i piractwa. 

http://odysseus.culture.gr/ Συντάκτης Τσίγκου Αγγελική-Εφορεία Αρχαιοτήτων Χανίων
https://www.kastra.eu/