Świątynia Rzymu i Augusta została zbudowana pod koniec I wieku p.n.e., na wschód od Partenonu lub – według innej teorii – na wschód od Erechtejonu. Obecnie na wschód od Partenonu zgromadzono elementy architektoniczne budowli, znalezione zarówno tam, jak i w innych miejscach Akropolu. Na tym miejscu zachowały się nieregularne fundamenty o wymiarach około 10,5 na 13 metrów, wykonane z prostokątnych bloków piaskowca, które zazwyczaj identyfikuje się z rzymską świątynią. Według innej hipotezy, opierającej się zarówno na konstrukcji fundamentów, jak i przedstawieniach Akropolu na rzymskich monetach, świątynia znajdowała się na wschód od Erechtejonu. Jak świadczy inskrypcja wyryta na belce nadproża, świątynia została poświęcona przez zgromadzenie Ateńczyków bogini Rzymowi oraz Oktawianowi Augustowi. Ciekawe jest to, że Pauzaniasz nie wspomina o tym pomniku podczas swojej wizyty na Akropolu, być może dlatego, że w jego czasach nie budził on większego zainteresowania. Mała świątynia była okrągła i jednokolumnowa, co oznacza, że nie miała muru za kolumnadą, która składała się z dziewięciu kolumn jońskich. Jej nadbudowa była w całości wykonana z białego marmuru, a dach miał kształt stożka. Kolumny naśladowały te z Erechtejonu, co skłoniło badaczy do wniosku, że architektem świątyni był ten sam, który przeprowadził naprawy Erechtejonu po zniszczeniach spowodowanych pożarem. 

  ΠΗΓΗ:http://odysseus.culture.gr/ Συντάκτης Ιωάννα Βενιέρη, αρχαιολόγος