Amfisa, najważniejsze miasto Zachodniej Lokrydy, rozwinęła się dzięki swojemu strategicznemu położeniu i osiągnęła największy rozkwit w okresie klasycznym, hellenistycznym i wczesnorzymskim. Miasto zawdzięcza swoją nazwę nimfie Amfisie, córce mitycznego króla Makara, syna Aiolosa. Burzliwą historię miasta odzwierciedlają ufortyfikowany akropol oraz mury obronne, które stanowiły główny element systemu obronnego starożytnego miasta. Amfisa była zamieszkana już od okresu geometrycznego i odegrała ważną rolę w historii starożytnej Grecji, uczestnicząc w licznych wojnach i konfliktach. Najważniejszym wydarzeniem było jej zniszczenie przez Filipa II Macedońskiego w 338 r. p.n.e., po którym została odbudowana i ponownie rozkwitła. W okresie panowania Franków Amfisa stała się siedzibą baronii i nosiła nazwę La Sole. Od tej średniowiecznej nazwy wywodzi się późniejsza nazwa Salona, używana w okresie osmańskim i aż do czasów nowożytnych. Stanowisko archeologiczne w Amfisie obejmuje pozostałości starożytnego miasta oraz jego murów obronnych. Najlepiej zachowanymi zabytkami są właśnie mury miejskie. Do dziś widoczne są odcinki murów w technice izodomicznej i poligonalnej, pochodzące sprzed zniszczenia miasta w 338 r. p.n.e. Rozproszone po zniszczeniu starożytne materiały budowlane zostały wykorzystane podczas średniowiecznej odbudowy fortyfikacji. Obecnie wyraźnie widoczne są rozległe fragmenty średniowiecznych murów, zbudowanych z prostokątnych starożytnych bloków kamiennych połączonych zaprawą i uzupełnionych mniejszymi kamieniami. Najważniejsze znaleziska z wykopalisk starożytnej Amfisy są dziś prezentowane w Muzeum Archeologicznym w Amfisie.

http://odysseus.culture.gr/ Συντάκτης Α. Τσαρούχα, Αρχαιολόγος