Na północno-zachodnim stoku skały Akropolu dominują trzy jaskiniowe otwory, poświęcone kultowi Pana, Zeusa i Apollona. Jaskinia wschodnia była miejscem kultu boga Pana. Według tradycji to właśnie on przyczynił się do zwycięstwa Greków w bitwie pod Maratonem w 490 roku p.n.e., siejąc wśród wrogów panikę i strach. Ateńczycy okazali wdzięczność, wprowadzając w mieście jego kult. Świątynia miała charakter trójdzielny, z wyciosanymi w skale niszami na ofiary. Identyfikacja miejsca opiera się na relacjach Eurypidesa i Pauzaniasza oraz na odkryciu reliefu wotywnego, obecnie przechowywanego w Muzeum Archeologicznym w Atenach, przedstawiającego boga siedzącego na skale, grającego na syrindze, a przed nim stojącą postać w szatach. W czasach chrześcijańskich wschodnia część świątyni została przekształcona w kaplicę poświęconą św. Atanazemu, z której zachowały się do dziś fragmenty fresków w niszach. Środkowa jaskinia, datowana na V wiek p.n.e., przypisywana jest Zeusowi, zgodnie z interpretacjami Tukidydesa i Strabona. Ostatnia, zachodnia jaskinia, dedykowana Apollonowi Hypakrajosowi, była prawdopodobnie użytkowana już od XIII wieku p.n.e. i wiąże się bezpośrednio z mitami genealogicznymi dotyczącymi autochtoniczności Ateńczyków. Według tradycji to tutaj Apollo połączył się z Kreusą, córką Erechteusa, z czego narodził się Ion, przodek Ateńczyków. Identyfikacja świątyni została potwierdzona dzięki odnalezieniu marmurowych tablic wotywnych z inskrypcjami. W jednej z nisz na skale zachowała się inskrypcja z III wieku n.e.: Archont Errenios Dexippos. Jaskinia położona bardziej na zachód, z wyciosaną powierzchnią w formie trybuny, służyła jako miejsce obserwacji procesji Panatenajów.

 http://odysseus.culture.gr
https://efaathculture.gr/