Budynek składa się z wewnętrznego dziedzińca (23 × 26 m), otoczonego z trzech stron portykami o szerokości od 3,5 do 4 m, za którymi znajdują się — w wyraźnej symetrii — przestronne prostokątne pomieszczenia. Główne wejście do palestry znajdowało się prawdopodobnie od strony południowej, która nie została jeszcze przebadana. W I wieku n.e. po północnej stronie dziedzińca zbudowano basen z zimną wodą dla atletów, o krótszych bokach zakończonych apsydami. W tym samym okresie w północno-wschodniej i północno-zachodniej części palestry wkomponowano, z zachowaniem pełnej symetrii, łaźnie, które najprawdopodobniej zastąpiły wcześniejsze obiekty kąpielowe z epoki klasycznej. Ściśle związane z instytucją gimnastyki jako systemu wychowania oraz z ideałem „kalokagatii”, gimnazjony odgrywały kluczową rolę w fizycznym i intelektualnym kształceniu młodzieży. Z czasem przekształciły się w ważne ośrodki życia umysłowego. W IV wieku p.n.e. w gimnazjonach powstały pierwsze szkoły filozoficzne — w istocie pierwsze „uniwersytety”: na terenie Likejonu Arystoteles założył swoją szkołę w 335 roku p.n.e. i nauczał tam przez około dwanaście lat, w najbardziej twórczym okresie swojego życia. Stanowisko archeologiczne Likejonu stanowi jedno z najważniejszych miejsc w historii ludzkiej myśli. Monumentalne dzieło intelektualne Arystotelesa i jego szkoły podsumowało wszystkie filozoficzne i naukowe poszukiwania świata starożytnego oraz wywarło ogromny wpływ na kształtowanie się chrześcijańskiej teologii patrystycznej. Przez osiemnaście stuleci, aż do epoki renesansu, Arystoteles był uznawany za uosobienie ludzkiej mądrości i niekwestionowany autorytet w niemal każdej dziedzinie wiedzy. Palestra Likejonu została odkryta w 1996 roku.