Osadnictwo na terenie Palaiochora (Amnisos) rozpoczęło się w okresie środkowominojskim, w XIX wieku p.n.e. Nazwa miejsca występuje na tabliczkach pisma linearnego B jako a-mi-mi-so (język grecki). Willa Lilii została zniszczona przez pożar w XV wieku p.n.e., natomiast kompleksy C i E pozostawały zamieszkane aż do XII wieku p.n.e. W VII wieku p.n.e. (okres archaiczny) założono sanktuarium Zeusa Thenatasa, które funkcjonowało do II wieku n.e. Wzgórze było również zamieszkane w okresie panowania weneckiego.
Do najważniejszych zabytków i zespołów architektonicznych należą: Willa Lilii, minojska rezydencja z brukowanymi korytarzami, wielodrzwiowymi przejściami (polythyra), sanktuarium, kuchnią oraz salami ozdobionymi freskami przedstawiającymi kwitnące lilie; Sanktuarium Zeusa Thenatasa położone na wzgórzu Palaiochora, obejmujące ogrodzony teren z okrągłym ołtarzem ogni ofiarnych, obok którego widoczny jest mur z obrobionych bloków kamiennych z okresu MM II; Budynek C lub Megaron, minojska budowla podzielona ścianą na dwa niezależne pomieszczenia i użytkowana do XIV wieku p.n.e.; Kompleks E, część późnominojskiej osady położonej na zachód od wzgórza, której fragment został zatopiony przez morze, podzielony na skrzydło wschodnie z magazynami i skrzydło zachodnie z sanktuarium oraz miejscem składania darów; Kompleks F („osada mykeńska”), prawdopodobnie kontynuacja poprzedniego kompleksu, składający się z nieregularnych zespołów budynków z miejscem na amfory, przypuszczalnym małym sanktuarium i otwartym dziedzińcem; oraz domy z okresu weneckiego na wzgórzu, należące do osady Mesovouni, zniszczonej w pierwszych latach panowania osmańskiego.
http://odysseus.culture.gr/
