Zamek w Lamii wznosi się na szczycie skalistego wzgórza, dominując nad miastem i kontrolując dolinę rzeki Spercheios aż do Zatoki Maliackiej oraz przejścia w kierunku Tesalii. Jest to najważniejszy zabytek historyczny w regionie, z dowodami osadnictwa sięgającymi wczesnej epoki brązu (2700–2300 p.n.e.). Ufortyfikowana akropol pełniła funkcję centrum obrony w okresie klasycznym i hellenistycznym, łącząc się z murami dolnego miasta. Najstarsza część obwarowań, o kształcie wielokątnym, pochodzi z V wieku p.n.e., natomiast inne fragmenty zbudowane w systemie trapezoidalnym i prostokątnym zachowały się u podstawy murów. Obecnie obwarowania mają kształt trójkąta prostokątnego z blankami i chodnikiem strażniczym. Zamek był stopniowo wznoszony przez kolejnych władców na pozostałościach starożytnej akropolii i zachował się w bardzo dobrym stanie. Części północna i południowa opierają się na skale, natomiast wschodnia i zachodnia na stromych zboczach, z obwodem 600 metrów i wysokością sięgającą 13 metrów. Zamek posiada dwie bramy: południowo-wschodnią „Sidirá” z łukiem kamiennym i odciążającym łukiem ceglastym oraz północno-wschodnią z łukowym nadprożem z cegły. Wieże wzmacniają mury, zwłaszcza w pobliżu bram, na rogach i w miejscach szczególnie narażonych. Wewnątrz zamek podzielony jest na trzy sektory dwoma poprzecznymi murami, co umożliwia obronę wewnętrzną w przypadku sforsowania głównej bramy. Północna część, Wieża Akropolu, jest najwyższa i służyła jako ostatnia twierdza obrońców, dostępna przez kamienną bramę z łukiem. Ten podział wewnętrzny prawdopodobnie wprowadzili Frankowie lub Katalończycy.   

http://odysseus.culture.gr/Συντάκτης Ελένη Ζάχου, αρχαιολόγος
http://www.efafeu.gr/ https://www.lamia.gr/
https://culture.lamia.gr/