W ramach badań w szerszym regionie Anopoli, na wysokościach 600–800 m n.p.m., odkryto nieliczne stanowiska z późnego neolitu / wczesnego okresu minojskiego. Pozostałości starożytnej Anopolis (wspomnianej przez Stefana z Bizancjum jako Anopolis) znajdują się na wzgórzu Agia Ekaterini, na zachód i południowy zachód od współczesnej wioski o tej samej nazwie. Położenie to zapewniało pełną kontrolę nad rozległym obszarem lądowym oraz nad Morzem Libijskim. Łączność morska jako punkt pośredni między Wschodem a Zachodem była zapewniana przez port Phoenix, dzisiejsze Loutro. Źródła podają, że w III w. p.n.e. miasto zostało zajęte przez sąsiednią Aradenę, a następnie wyzwolone przez Charmadasa, obywatela Anopolis. Okres ten prawdopodobnie odpowiada pierwszej fazie budowy murów obronnych. W latach 230–210 p.n.e. miasto wymieniane jest w spisie poleis wysyłających theoroi do Delf. Anopolis wraz z Aradeną i Poikilasos należy również do miast, które w 183 r. p.n.e. podpisały traktat z Eumenesem II z Pergamonu.