Gezgin Pausanias (1, 22, 4) tapınağı “Kanatsız Nike Tapınağı” olarak adlandırmış ve tanrıçanın heykelinin kanatsız olduğunu, böylece Athena’nın Atina’da kalmaya devam ettiğine dair geleneksel inanışı aktarmıştır. Athena’ya olan tapınmanın yanı sıra, bölgede daha eski dini ritüeller de vardı. Myken döneminden itibaren, kulenin batı tarafında çift nişli küçük bir kutsal alan bulunmaktaydı. Klasik dönemin öncesinde ise doğu bölümünde Charites ve Hekate Epipyrgidia’ya adanmış tapınaklar yer almaktaydı. Klasik Athena Nike Tapınağı’nın inşası, Perikles döneminde Akropol’de gerçekleşen büyük yapı programının bir parçasıdır. Bu yapı ile ilgili en önemli bilgiler, Atina halk meclisinin yaptığı resmi yazıtlar ve karar metinlerinden gelmektedir. Bugün gördüğümüz tapınak, kule üzerinde inşa edilmiştir; eski Myken kule, bu amaçla uygun şekilde şekillendirilmiştir. Eski kule, düzgün ve büyük bir form kazanması için düzenli poros taş duvarlarla kaplanmış ve zengin bir taçlandırmaya ulaşmıştır. Tapınak küçük, İyon düzenindedir; iki tarafında dörder tek parça sütun bulunan amfi-prostylos tiptedir. Ön odası yoktur; yalnızca küçük bir cella vardır. Yan duvarlar, aralarında iki paye bulunan pilasterlere sonlanır. Pilasterler ile payeler arasındaki boşluklar, ayrıca köşe sütunları ile pilasterler arasındaki boşluklar, korkuluklarla kapatılarak küçük bir pronaos izlenimi yaratır. Tapınağın entablasyonu üstünde, Agorakritos tarafından yapılmış kabartmalı bir friz bulunur. Üç yüzünde Yunanlılar ile Persler arasındaki savaş sahneleri ve Yunan hoplitlerin diğer hoplitlerle çatışmaları tasvir edilmiştir. Doğu cephesinde ise Olimpos tanrıları bu savaşları izlemektedir. Giyotinlerden sadece birkaç parça korunmuştur. Batı cephesinde devlerle savaş (Gigantomakhia), doğu cephesinde ise Amazonlarla savaş (Amazonomachia) tasvir edilmiş olabilir. Sunak, tapınağın doğusunda dışarıda yer almaktadır. MÖ 409 yılında, kulenin kenarında yaklaşık 1 metre yüksekliğinde mermer bir koruma parmaklığı inşa edilmiştir. Bu parmaklık, kanatlı Nike’lerin kurban sunduğu, boğaları kurbana götürdüğü ya da zafer anıtlarını süslediği kabartmalarla bezenmiştir. Ayrıca tanrıça Athena da oturmuş şekilde bu sahneleri izlemektedir. Parmaklığa ait pek çok levha ile frizin parçaları ziyaretçiler tarafından Akropol Müzesi’nde görülebilir; bazı parçalar ise British Museum’da sergilenmektedir. Tapınak yüzyıllarca ayakta kalmış ve 5. yüzyılda kiliseye dönüştürülmüştür. Osmanlı döneminde ise iç mekanı barut deposu olarak kullanılmıştır. Ancak 1686 yılında Osmanlılar, Morozini liderliğindeki Venediklilere karşı savunma amaçlı olarak tapınağı yıkarak, yapının taşlarını Propylea’nın cephesindeki surların inşasında kullanmışlar ve burada “Kula” adı verilen yüksek bir kule inşa etmişlerdir. Tapınağın ilk restorasyonu Yunan devletinin kuruluşundan sonra, 1835 yılında yapılmıştır. İkinci dünya savaşı öncesinde, 1935-1940 yılları arasında yeni restorasyon çalışmaları gerçekleştirilmiştir. 1997’den itibaren, Akropol Anıtları Restorasyon Hizmeti tarafından devam eden koruma ve restorasyon çalışmaları sürdürülmektedir. 1994 yılında tapınağın restorasyon projesi yayımlanmış ve 1998 yılında friz parçaları Akropol Müzesi’ne taşınmıştır. 2000 yılından itibaren Akropol Anıtları Restorasyon Hizmeti, I. Prehistorik ve Klasik Dönem Eserleri Müdürlüğü ile iş birliği içinde, Akropol Anıtları Koruma Komitesi denetiminde restorasyon çalışmalarına devam etmektedir.