Na najbardziej północno-wschodnim krańcu Krety znajduje się osada minojska Palekastro, która rozkwitła w późnym okresie minojskim (1550–1220 p.n.e.), z dowodami osadnictwa już z okresu wczesno- i średniominojskiego (3000–1550 p.n.e.), głównie cmentarzyska z kostnicami i dużymi domami mieszkalnymi. Pierwotne opuszczenie miało miejsce około 1450 p.n.e., ponownie zasiedlona w okresie późnominojskim III (1300–1200 p.n.e.). Miasto o powierzchni ponad 50 000 m² było nieumocnione i gęsto zaludnione.

Na północnym wschodzie miasta odkryto sanktuarium Zeusa Diktaeusa, administracyjnie powiązane z Itanos, gdzie kult przetrwał od VIII w. p.n.e. do rzymskiego podboju, lecz został zniszczony pod koniec IV w. n.e.

Miasto było zorganizowane wokół głównej ulicy, z poprzecznymi brukowanymi drogami dzielącymi dziewięć dzielnic. System kanalizacyjny obejmował wszystkie dzielnice, a domy wzdłuż głównej ulicy miały imponujące fasady

   ΠΗΓΗ:http://odysseus.culture.gr/