Po 1830 roku poza murami twierdzy założono nowe miasto, które otrzymało symbolicznie nazwę „Pylos”. Twierdza została opuszczona, a teren akropolu przekształcono w więzienie. Niokastro, czyli Nowe Navarino, jak nazwano je w odróżnieniu od Starego Navarino, zostało zbudowane w epoce, gdy broń palna była podstawowym środkiem prowadzenia działań obronnych i ofensywnych. Mury były grube, aby wytrzymać ostrzał artyleryjski, niskie, aby utrudnić trafienie pociskami, oraz nachylone, aby złagodzić siłę uderzeń. Zostały również wzmocnione potężnymi bastionami. Dwa najważniejsze bastiony znajdują się od strony morza: tak zwany Siódmy Bastion oraz bastion Santa Maria. Chroniły one wejście do zatoki i port. W najwyższym i najbardziej narażonym punkcie twierdzy wzniesiono cytadelę, którą dodatkowo zabezpieczała sucha fosa zewnętrzna, sześć pięciobocznych bastionów oraz prawie sześćdziesiąt dział rozmieszczonych na murach obronnych. Szczególnie imponujący jest południowy mur twierdzy, zwany Wielką Wergą (Megali Verga), który łączy cytadelę z Siódmym Bastionem. Wejście do twierdzy znajdowało się od strony południowo-wschodniej, gdzie wznosi się monumentalna brama zwana „Zematistra”. Wewnątrz twierdzy zachowały się dziś jedynie ruiny domów mieszkalnych i budynków publicznych oraz imponujący meczet, który po wyzwoleniu Grecji został przekształcony w prawosławną cerkiew Przemienienia Pańskiego.