Στο βορειότερο άκρο της ανατολικής Κρήτης βρίσκεται ο μινωικός οικισμός του Παλαίκαστρου, που άνθισε κατά την Υστερομινωική περίοδο (1550‑1220 π.Χ.), με στοιχεία κατοίκησης από την Πρωτομινωική και Μεσομινωική εποχή (3000‑1550 π.Χ.), κυρίως νεκροταφεία με οστεοφυλάκια και μεγάλες κατοικίες. Η αρχική εγκατάλειψη συνέβη περίπου το 1450 π.Χ., με επανακατοίκηση κατά την Υστερομινωική ΙΙΙ (1300‑1200 π.Χ.). Η πόλη, έκτασης άνω των 50.000 τ.μ., ήταν ατείχιστη και πυκνοκατοικημένη.

Στα ΒΑ της πόλης βρέθηκε το ιερό του Δικταίου Διός, διοικητικά συνδεδεμένο με την Ίτανο, όπου η λατρεία διατηρήθηκε από τον 8ο π.Χ. αιώνα έως τη ρωμαϊκή κατάκτηση, καταστράφηκε όμως στα τέλη του 4ου μ.Χ. αιώνα.

Η πόλη διαρθρωνόταν γύρω από έναν κεντρικό δρόμο, με κάθετους πλακόστρωτους δρόμους που χωρίζουν εννέα συνοικίες. Το αποχετευτικό σύστημα κάλυπτε όλες τις συνοικίες, ενώ τα σπίτια κατά μήκος του κεντρικού δρόμου είχαν επιβλητικές προσόψεις.

   ΠΗΓΗ:http://odysseus.culture.gr/