Na wschodnim stoku Akropolu wznosi się największa jaskinia miasta, o imponujących wymiarach: 22 metry od południa do północy i wejściu szerokim na 14 metrów. W 1980 roku, na wschód od jaskini, odkryto inskrybowaną stelę z uchwałą ateńskiego demos z 247/6 lub 246/5 p.n.e., oddającą cześć kapłance nimfy Aglaury, Timokrycie. To odkrycie skłoniło archeologa G. Dontasa do wskazania tego miejsca jako lokalizacji sanktuarium Aglaury, choć wcześniejsze badania łączyły je z jaskinią na północnym stoku. Choć ustalenie to nie spotkało się z jednomyślną akceptacją całej społeczności naukowej, znacząco wpłynęło na rewizję wyobrażeń o topografii starożytnych Aten, zwłaszcza w kontekście położenia ważnych sanktuariów i innych budowli. Według relacji Herodota, to właśnie z jaskini Aglaury w 480 r. p.n.e. Persowie wtargnęli na Akropol. Do sanktuarium córki mitycznego króla Kekropsa, która poświęciła życie, spadając z Akropolu, by ocalić Ateny przed długotrwałym oblężeniem, przychodzili młodzi Ateńczycy w dniu ukończenia 18 lat. Ubrani w pełny ekwipunek wojenny, składali przysięgę wierności i obrony „świętych i boskich rzeczy” aż do śmierci, naśladując odważny przykład Nimfy.
  

ΠΗΓΗ: http://odysseus.culture.gr https://efaathculture.gr/