Η Ακρόπολη λόγω της γεωμορφολογίας της αποτέλεσε χώρο καταφυγής των κατοίκων της περιοχής ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους. Κατά τη μυκηναϊκή περίοδο, γύρω στο 1200 π.Χ., κατασκευάσθηκε το πρώτο οχυρωματικό τείχος, το λεγόμενο ”κυκλώπειο”, που περιβάλλει την κορυφή του λόφου. Ίχνη αυτής της οχύρωσης είναι ορατά κυρίως στα νοτιοανατολικά των Προπυλαίων, ενώ η πορεία της μπορεί να αποκατασταθεί από ίχνη που έχουν εντοπισθεί στην περιφέρεια του βράχου. Η κύρια είσοδος στο χώρο βρισκόταν (όπως και σε όλες τις ιστορικές περιόδους) στη δυτική πλευρά του λόφου, που είχε ενισχυθεί με πύργο, στη θέση του οποίου οικοδομήθηκε αργότερα ο ναός της Αθηνάς Νίκης. Το τείχος αυτό, των μυκηναϊκών χρόνων, με ενισχύσεις και μικρές τροποποιήσεις φαίνεται ότι διατηρήθηκε μέχρι το 480 π.Χ., οπότε υπέστη σοβαρές ζημιές κατά την επιδρομή των Περσών.
Μετά την αποχώρηση των Περσών, με πρωτοβουλία του Θεμιστοκλή, τειχίσθηκε η πόλη της Αθήνας και επανατειχίσθηκε η Ακρόπολη. Αρχικά κατασκευάσθηκε το βόρειο τείχος, που ονομάσθηκε Θεμιστόκλειο. Στην οικοδόμησή του χρησιμοποιήθηκε υλικό από τα μνημεία που κατέστρεψαν οι Πέρσες και σήμερα ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει στην περιοχή βόρεια του Ερεχθείου τους ημιτελείς μαρμάρινους σπόνδυλους του Προ-Παρθενώνα, ενώ πιο δυτικά διακρίνονται τμήματα από το θριγκό (τρίγλυφα, γείσα και μετόπες) από τον αρχαίο ναό της Αθηνάς. Το νότιο τείχος οικοδομήθηκε την εποχή του Κίμωνα, μετά τη νίκη στον Ευρυμέδοντα ποταμό το 467 π.Χ., γι’ αυτό και ονομάσθηκε Κιμώνειο. Για την κατασκευή του χρειάσθηκε να διευρυνθεί η επιφάνεια του βράχου της Ακρόπολης στο νότιο τμήμα της με την κατασκευή τεχνητού ανδήρου. Στην οικοδόμησή του επίσης χρησιμοποιήθηκε υλικό (επιστύλια), από τον αρχαίο ναό και τον Προ-Παρθενώνα.
Τον 3ο αι. μ.Χ., με αφορμή την επιδρομή των Ερούλων, στα δυτικά της Ακρόπολης και κάτω από τα Προπύλαια κατασκευάσθηκε συμπληρωματική οχύρωση και δύο πύλες, από τις οποίες η δυτική είναι η πύλη Beule. Από την εποχή εκείνη η Ακρόπολη μετατράπηκε και πάλι σε οχυρό και διατήρησε αυτό το χαρακτήρα έως το 19ο αιώνα. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, το 13ο αιώνα, επισκευάσθηκε το νότιο τείχος της και κατασκευάσθηκαν δύο νέοι πύργοι, ένας στα δυτικά των Προπυλαίων, ο λεγόμενος Κουλάς, που δεν σώζεται σήμερα, και ένας στα βορειοανατολικά, στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται το Belvedere. Οι πιο πρόσφατες επισκευές του τείχους διενεργήθηκαν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη νοτιοανατολική γωνία του.

Acropolis fortification wall
Because of its geomorphology, the Acropolis has been a refuge since prehistoric times. The first, so-called ‘Cyclopean’ wall, was built along the top of the hill in the Mycenaean period, at approximately 1200 BC. Remains of this wall are still visible to the southeast of the Propylaia, while its course can be traced fairly accurately. A curved enclosure wall, the co-called ‘Pelargic’ wall mentioned by Thucydides, was also built to the northwest during this period. This wall had several doors, hence its name ‘enneapylon’ (nine-doored). The main entrance to the fortress was on the west side, next to a bastion, which later supported the temple of Athena Nike. This Mycenaean wall remained in use with minor repairs and changes until 480 BC, when it was severely damaged by the Persians.
After the departure of the Persians, both the city of Athens and the Acropolis were given new walls. The northern, or Themistoclean, wall was the first to be built using material from the monuments destroyed by the Persians. North of the Erechtheion one may notice the unfinished marble drums of the Pre-Parthenon, while further to the west are fragments from the entablature (cornices, triglyphs and metopes) from the Old temple of Athena. The southern, or Kimonean, wall was erected under Kimon after the victory at Eurymedon in 467 BC. The wall’s construction necessitated the creation of a terrace along the south edge of the hill. It, too, used building material (epistyles) from the Old temple and the Pre-Parthenon. The wall remained in use and was built up to approximately the height of the Parthenon under Perikles.
After the Herulian invasion in the third century AD, another wall was built west of the Propylaia. Of its two gates, only the west one, the so-called Beul? gate, stands to this day. The Acropolis became a fortress once again and was used as such until the nineteenth century. Another south wall with two bastions, the so-called Koulas, demolished in the nineteenth century, and a second one located at the present Belvedere, were built in the thirteenth century. The southeast corner of the fortification wall was repaired one last time after the Second World War.

ΠΗΓΗ:http://odysseus.culture.gr/ Συντάκτης Ιωάννα Βενιέρη, αρχαιολόγος